<< WSTECZ

Wsparcie i praktyka w zakresie WLB różni się w zależności od kraju. Drugie Badania Jakości Życia w Europie – Życie rodzinne i praca (2010) (http://www.eurofound.europa.eu/pubdocs/2010/02/en/1/EF1002EN.pdf) pokazało, że kraje członkowskie UE mogą być podzielone na sześć grup, które prezentują różne warunki dla równowagi między życiem zawodowym i prywatnym:

Grupa 1:  kraje nordyckie – Dania, Finlandia i Szwecja.

Kraje te oferują najlepsze warunki do pojednania życia zawodowego i prywatnego. Mają dobrze rozwinięty system opieki, niskie bariery wejścia na rynek pracy i stosunkowo elastyczną organizację pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy. Zasady są zorientowane zarówno na równość dobrobytu rodzin i wspieranie kobiet i mężczyzn.

Grupa 2: kraje Beneluksu – Belgia, Luksemburg, Holandia – i Francja.

Kraje te są bardziej zróżnicowane niż państwa nordyckie. Belgia i Francja są przyjazne rodzinie, są nastawione na zachęcanie do pracy matek. Mają prawie tak silny system publicznej opieki jak w krajach nordyckich. Holandia oferuje pracownikom bardzo elastyczne formy pracy a Luksemburg charakteryzuje się stosunkowo niskimi barierami wejścia na rynek pracy.

Grupa 3: kraje anglosaskie – Irlandia i Zjednoczone Królestwo.

Te dwa kraje dostarczają zazwyczaj gorsze warunki godzenia pracy i życia rodzinnego, zwłaszcza z perspektywy instytucjonalnej i kulturowej. Mimo, że oba mają państwa mają model opiekuńczy, nie ingerują w sprawy rodziny, chyba że pojawi się problem w rodzinie lub na rynku. Podobnie obawy o kwestie płci nie są tak silne, kobiety nie są zniechęcane do działalności gospodarczej, ale niewielkie jest wsparcie kulturowe w godzeniu pracy i obowiązków rodzinnych. Świadczenia publicznych systemów opieki są niskie, a te oferowane kobietom są minimalne. Jednak w krajach anglosaskich występuje elastyczny rynek pracy, szczególnie w zakresie niskich barier wejścia na rynek pracy.

Grupa 4: kraje niemieckojęzyczne.

Pomimo że zarówno Austria jak i Niemcy mają dobrze opracowany model państwa opiekuńczego, zasad leżących u jego podstaw różnią się od tych z krajów anglosaskich. Przez długi czas podstawy polityki rodzinnej były zorganizowane wokół tradycyjnego postrzegania roli kobiet, z przekonaniem, że zatrudnienie kobiet ma negatywne skutki dla samopoczucia rodziny. Reformy polityczne w zakresie rodziny zostały wprowadzone w Austrii i Niemczech dopiero niedawno, co sugeruje zwrot w kierunku wsparcia dla modelu gospodarstwa domowego z dwoma żywicielami. Akceptacja społeczna dla zatrudnienia matki jest wciąż stosunkowo niska w obu krajach, ponadto bariery wejścia na rynek pracy w Niemczech są znacznie silniejsze niż w krajach anglosaskich.

Grupa 5: kraje południowoeuropejskie.

Kraje Europy Południowej mają wysoką niezgodność między życiem rodzinnym i zatrudnieniem kobiet, z mniejszym wsparciem dla łączenia obowiązków rodzinnych z pracą zawodową. Publiczny system opieki jest mniej rozwinięty i pomoc finansowa dla rodzin jest mocno ograniczona, głównie z powodu przekonania, że rodziny są podstawą społeczeństwa i bez nich czeka je upadek. Ponadto, kobiety w Grecji, Włoszech i Hiszpanii doświadczają silnych barier wejścia na rynek pracy. Organizacja pracy jest stosunkowo sztywna, zwłaszcza w Grecji, Włoszech i Portugalii. Ponadto, kobiety postrzegane są jako gospodynie domowe i główni dostawcy opieki, podczas gdy mężczyźni są postrzegani jako żywiciele rodziny, więc społeczna akceptacja dla pracy kobiet jest stosunkowo słaba.

Grupa 6: kraje post-socjalistyczne.

Podczas gdy okres socjalistyczny dostarczył wielu polityk socjalnych na rzecz zatrudnienia matek, zmiany polityczne często wprowadzają poważne cięcia w wydatkach publicznych zakładów opieki i świadczeń rodzinnych. Z wyjątkiem wschodnich Niemczech, w krajach posocjalistycznych generalnie występuje najuboższa opieka publiczna w Europie i organizacja pracy jest bardziej sztywna niż gdzie indziej. Ponadto, postawy wobec pracy kobiet są zmienne: z jednej strony mamy negatywne nastawienie wobec zatrudnienia kobiet z małymi dziećmi, ale z drugiej strony kobiety ze starszymi dziećmi powinny pracować i przyczyniać się do domowego budżetu.

<< WSTECZ